Merhaba… Ben Hilal. 27 yaşındayım; 173 uzunluğunda, 66 kilodayım. Lakin aslında kendimi sayılarla anlatmayı hiç beceremedim. Zira insan bazen ölçülebilen şeylerden çok, ölçülemeyen tarafıyla hatırlanıyor: bakışındaki sıcaklıkla, cümle kurarken seçtiği sözlerle, birine düzgün gelme niyetiyle…
Hayatımda “hız” çok; ancak ben “an” biriktirmeyi seviyorum. Bazen kalabalığın içinde sessizce müşahede yapan, bazen bir müziğin kelamında kendini bulan biriyim. Büyük heyecanların yanında, küçük ve gerçek mutluluklara çok bedel veriyorum: sabah kahvesinin birinci yudumu, akşamüzeri yürüyüşlerinde yüzüme çarpan serin rüzgâr, sevdiğim bir insanın “iyi misin?” diye sahiden merak etmesi…
İnsan bağlantılarında en çok “samimiyet” arıyorum. Yapmacık cümleleri çabucak anlarım; lakin gerçek bir gülüşü, içten bir iltifatı, birinin gözlerinde sakladığı yorgunluğu da fark ederim. Beni tanıyanlar, konuşurken karşısındakini rahatlatan bir tarafım olduğunu söyler. Şekil olarak içime sinen ve beğendiğim beyefendilerle görüşme yapıyorum. Zira ben, insanın kendini olduğundan eksik ya da fazla göstermeden var olabildiği alanları seviyorum. Birinin yanında “kendim” kalabildiğim her yer, benim için bir çeşit konut hissi.
Günlük hayatımda dengeyi severim: hem sorumluluklarımın peşinden giderim hem de kendime nefes aralıkları bırakırım. Uzun yürüyüşler yaparım; bazen spor niyetiyle, bazen yalnızca zihnimi toparlamak için. Kitaplarla aram uygundur; kimi vakit bir romanın içine saklanırım, kimi vakit bir paragrafta kendimle yüzleşirim.
Yeni yerler keşfetmeyi severim; lakin benim keşfim kalabalık “check-list”lerden değil, küçük köşelerden olur: âlâ bir kahvaltı mekânı, sakin bir kıyı, mütevazı bir stant ya da yolu hiç düşmemiş bir sokak. Hayatı “tüketmek” yerine, nitekim “yaşamak” niyetindeyim. Bir münasebete dair hayalim çok kolay ancak değerli: itimat.
Pendik escort bayan olarak ben drama sevmem; meçhullükten yorulurum. Sevgi benim için gösterişli cümleler değil, süreklilik demek. “Bugün nasılsın?” sorusunu ezberden değil, içten sormak… Yorulduğunda omuz olmak… Yan yana yürürken konuşmak zorunda kalmadan da huzur duyabilmek… Ben bu türlü bir bağ kurmak istiyorum. Hem arkadaşlıkta hem bağlantıda; hürmetin eksilmediği, gülüşün çoğaldığı bir “biz” fikri beni heyecanlandırıyor.
Burada tanışacağım kişinin; kalbi kibarlıktan yana olan, irtibattan kaçmayan, kendini geliştirmeyi isteyen biri olmasını dilerim. Pendik’te yaşadığım için lokasyon olarakta yakın olmasını isterim. Hayata karşı merakı olan, empati kurabilen, kolay şeylerin de değerini bilen… Zira ben şuna inanıyorum: Güzel bir bağlantı, iki insanın birbirini “tamamlaması” değil; birbirinin hayatını daha yaşanır hale getirmesi.
Eğer sen de gerçek bir sohbetin yavaş yavaş derinleşmesini seviyorsan, birinin gözlerinin içine bakınca “burada âlâ bir şey var” demeyi özlediysen… Tanışalım. Bir kahve, bir yürüyüş ya da yalnızca içten bir mesaj… Bazen en hoş başlangıçlar, en sakin cümlelerle olur.
